Köbenkrúttin

Jólin eru alltaf skemmtilegur tími og þessi jól engin undantekning. Fólkið mitt svo fallegt og skemmtilegt, temmilegt þras og fjörug skoðana skipti. Afskaplega þakklát fyrir hurðir, maður getur bara loka að sér þegar að þrasið verður of hávært milli barnana.

Við fórum að kaupa jólatré og enduðum að fara með Metro niður á Kongens Nytorv og tilbaka aftur með þetta líka fína tré. En þvílíkt magn af fólki, lestarnar voru algjörlega troðnar af fólki og komust ekki allir sem biðu inn í vagnana. Við komumst ekki í fyrstu atrennu en tókum síðan íslendinginn á þetta og tróðum okkur inn, með tréið og alles. Hlógum að þessu öllu saman þannig að daninn fyrirgaf okkur.

Ég komst í skötuveislu, hjá Eiríki og Guffu….ummmmm….. Borðaði algjörlega á mig gat. Beggó kom með, mér til mikillar gleði og fékk sér flís á disk með þorskinum sem líka var í boði. Algjör veisla enda ekki annars að vænta af þeim hjónum.  Fór svo þaðan í Fiskitorvið að versla síðustu gjafirnar og vakti mikla athygli þar sem ég lyktað mjög undarlega og uppskar miklar augngotur. Heyrði eina sögu þar sem einn landinn fékk heimsókn frá lögreglunni, sem kom eftir að nágranninn kvartaði yfir óbærilegri lykt og greinilega eitthvað alvarlegt að í íbúð Íslendingsins, sprungið skólprör, íslendingurinn dauður eða eitthvað annað hræðilegt. Ætli lögreglan tékki núna á því hvort að heimilisfangið sé  hjá Íslendingi áður en þau fara í svona útköll.

Þessi jól voru svolítið íslensk, Pálmi að vinna nánast allan sólarhringinn vikuna fyrir jól. En hann náði að fá sig lausan kl. 20.00 á Þorláksmessu og við hittum hann niðrí bæ og röltum Strikið. Þar var varla sála á ferð og örfáar búðir opnar. Okkur skilst að á þessu kvöldi sem kallast Lille julaften, hittast menn í heimahúsum og fagna komu jólana. Þannig að fjölskyldan fór bara heim og lagðist fyrir framan viðtækið og horfði á skemmtilega mynd. Pálmi sagði síðan að hann hefði frétt í vinnunni, að á aðfangadagskvöld þá fylltist bærinn af fólki, ef laust að koma úr einhverjum fjölskylduboðum. Þettafinnst mér bara skemmtilegt, misjafn siður í hverju landi.

Aðfnagadagur er afskapleg rólegur og hefðbundin. Jólagrautur með möndlugjöf í hádeginu, jólamessan kl. 14:00 í kirkjunni okkar og síðan fara allir í sturtu og í sitt fínasta púss. Ég hafði náð að klára að tæma óheinaföts dallinn en eftir sturtuferð fjölskyldunar var komið þvílíkt fjall að annað eins hefur ekki sést. Verð þó að geta þess að það var skipt um á rúmunum líka og hrein hátíðar sængurver sett á, hjá öllum. Maturinn var yndislega góður og hátíðleg stund hjá okkur.

En jólin eru núna búin hjá dananum. Strax þriðja í jólum eru allar ruslageymslur fullar af jólatrjám, oft með seríu, skrauti og öllu. Og nú setja þeir upp áramótaskrautið. Rauði liturinn víkur fyrir silfurlituðu skrauti. Við aftur á móti höldum jól til þrettánda eins og á Íslandi. Hohóhó……..

Ég sagði í síðasta pistli að ég væri svo þakklát fyrir börnin mín. Og um þetta leiti þá er það tilhlökkunin og gleðin yfir hinu smáa jafnt sem stóra sem hrífur mann. Og ég fór að velta fyrir mér ýmsu í því sambandi, þ.e. jólahefðum og slíku og hef komist að ……já niðurstöðu.
Skór út í glugga….

Ég get endalaust verið þakklát jólasveinunum að nenna að koma um þetta leiti og lauma einhverju í skóinn hjá krílunum mínum. Ég eins og flestir notaði heimsóknina frá þeim til að koma börnunum snemma í bólið og það virkaði. Ekki að það hafi verið vandamál fyrir, að koma þeim í bólið, bara stundum á þessum tíma. Tilhlökkunin er bara svo mikil, svo margt skemmtilegt í gangi sem þarf að ræða og gera þegar komið er heim undir kvöld. Og síðan er það tilhlökkunin um hvað verði í skónum næsta morgunn, því það er það sem það snýst um. Að koma á óvart með einhverju skemmtilegu. Jólasveinninn mun því koma hér við svo lengi sem að það er einhver skór í glugganum á þessu heimili og mun halda áfram að gleðja með einhverju óvæntu.

Jólaskraut á heimilinu.

Hér hefur alltaf verið mikið skreytt og á hverju ári bætist eitthvað við. Hér eru elli einhver minimalismisk jól eða skeytt eftir einhverju þema eða ákveðnum litum. Hér úir og grúir af alls kyns dóti.  Í litlu íbúðinni okkar verðum við að pakka niður dóti til að koma jólaskrautinu fyrir því ég komst að því að það er mjög mikilvægt. Börnin gerðu mér grein fyrir því. Hver einasta jólasveinastytta, dúkka og skraut hefur sína sögu, sína minningu. Og það er þetta skraut sem gerir þennan tíma m.a. skemmtilegan og spennandi. Neyslan er svo mikil í þjóðfélaginu í dag og veislumáltíðir, og þvíumlíkt mun algengari allan ársins hring. Að fá eitthvað gefins ( föt, dót, nammi……) er líka algengara en að það komi innpakkað gerist bara tvisvar ári og þetta er eitt þeirra. En að umbreyta íbúðinni með ljósum og skrauti gerist bara á þessum tíma og er frábrugðið öðrum tímum ársins.  Tilhlökkuninn hjá Helenu og Viktor var þvílík þegar að þeim var tilkynnt hvenær kassarnir skyldu vera teknir niður að það staðfesti þetta. Þannig að hér eru tískujól frá öllum tímabilum.

Malt og appelsín

Ég fylgdist með umræðu hjá einni FaceBook vinkonu minni sem spurði hvort að fólk drykki vín með matnum á aðfangadag. Flestir sögðu nei. Það sem var athyglisvert var ummæli nokkura sem drekka vín á þessu kvöldi. Það væri til hátíðabrigða og einn nánast skammaði okkur hinn fyrir að vera fastheldinn á eitthvað sem við ólumst upp við. Ég velti þessu lengi fyrir mér. Ef það að drekka vín með matnum gerir borðhaldið sérstakt, eða kannski, að vínglasið setur punktinn yfir i-ið til að gera borðhaldið hátíðlegt, þá gera menn það bara. Og ég veit persónulega ekki um neitt jólaborðhald sem hefur farið úr böndunum vegna ofdrykkju á jólavíninu þó það hafi örugglega gerst. Málið er bara að fólk á að gera það sem að því finnst vera hátíðlegt án þess að vera fyrir gagnrýni og án þess að það eyðileggi hátíðina fyrir öðrum. Í dag drekkur maður vín með matnum oftar en í gamle dager þannig fyrir mér er það ekkert sérstakt. Í mínu tilviki er það þetta óvænta og frábrugðna sem gerir þennan tíma sérstakan hjá mér og minni fjölskyldu. Og hjá okkur er það malt og appelsín blandan. Hún er bara drukkin á þessum tíma og yfir hátíðina, ( Rósanna drekkur það að vísu ekki ) Þannig að það er okkar hefð. Og skál fyrir því.

Sendi ykkur jólakærleika út í kosmósið…………

19.mars !!!!! Síðasta færsla er síðan 19.mars !!!! Ja hérna, hvað tíminn líður. Og margt gerst….. Ligg heima veik og gef mér því tíma til að blogg í leiðindunum.
Við fórum til Íslands í lok mars og héldum fermingarveislu fyrir Viktor Jarl sem tókst gríðarlega vel fannst okkur. Ungi maðurinn mjög glaður og sáttur. Og núna um hvítasunnuna 23.maí, fermdist kappinn hér í Köben. Og haldin var garðveisla í garðinum heima. Og það með íslensku ívafi, í hraðdrifnu logni en það hélst þó þurrt. Stundum komu rokna hviður þannig að icebergsalatið fauk upp úr skálunum og um allt. Frekar skemmtilegt. Grillaðar svínalundir runnu ljúflega í gestina sem dúðuðu sig bara upp að íslenskum sið og sátu sem fastast.
En aftur til Íslands. Það var gos á Fimmvörðuhálsi meðan á ferðinni stóð, mikið húllum hæ, og fór fjölskyldan í Fljótshlíðina til að sjá herlegheitin og uppskárum kaffi hjá Imbu á Hellu og týndum hjólkopp. Héldum til í bústaðnum en í Reykjavík gistum við hjá Sikkó þegar að við vorum þar.  Það var hrikalega kalt en sólin skein nánast sleitulaust allan tímann þessa Íslandsför. Við bjuggumst við að koma heim í hitann í Köben en nei, nei, sei-sei……

Sumarið hér í Köben hefur farið seint af stað. Og voru ávaxtatréin á bryggjunni fyrst að ljúka blómgun núna í vikunni. Í dag skín sólin en það er kalt, um 13°. Veðurfræðingarnir eru eitthvað svartsýnir og spá köldu sumri. EN það ætti ekki að koma að sök þar sem að síðustu sumur hafa verið mjög heit, þannig að kannski verður þetta sumar bara eðlilegt Að minnsta kosti fannst mér hitinn í fyrra, stundum óbærilegur.

Þegar að við fluttumst hingað út þá fór þetta nú misjafnlega í fjölskyldumeðlimina. Danskan var óskiljanleg (skil ekki af hverju daninn fæðist ekki með subtitle, þá gæti ég skilið hann), engir vinir, vatnið er vont, veturinn grár og kaldur og margt fleira. Ég og krakkarnir tókum þá upp nýjan sið.

Við kvöldmatarborðið þá förum við hringinn og segjum frá því hvað við erum þakklát fyrir í dag. Tilgangurinn er að sjá eitthvað jákvætt á hverjum degi í stað þess að einblína og velta sér upp úr því neikvæða. Og það er ein regla í þessu við megum ekki reyna að sleppa auðveldlega í gegnum þetta og segjast vera þakklát fyrir hvort annað, nema að sá hin sami hafi gert eitthvað alveg sérstakt þann daginn. Og heldur ekki fyrir eitthvað t.d. að vera á lífi nema að það hafi eitthvað gerst þann daginn sem fékk okkur til að hugsa hversu gott það er.

Og stundum er þetta erfitt, þegar að hver dagur er eins og ekkert markvert hefur gerst. Þá minnist maður konunar sem brosti til manns á götunni, eða rónans sem fékk mann til að vera þakklátur fyrir að eiga fjölskyldu og hússkjól, eða símtals sem fékk mann til að hlæja og þakka fyrir góða vini, o.s.frv.

Fyrir utan að fá mann til að einblína að þetta litla jákvæða þá skapar þetta oft skemmtilegar umræður við matarborðið og gefur okkur innsýnin í líf hvors annars. Og reynsla verður að minningu.
En ég verð að viðurkenna að við gerum þetta nú ekki á hverju kvöldi því miður, en það er líka allt í lagi, því þetta á ekki að vera einhver kvöð. Enda er það nú svo  að þegar að einhvað markvert og skemmtilegt hefur gerst þá iða sumir í sætinu og segja: Fyrir hvað eruð þið þakklát í dag?…og ég ætla að byrja!

Í mörgum kosningum til þings eða sveitastjórna eru einhverjir sem taka sig saman, stofna flokk og setja fram stefnuskrá sem er oft óraunhæf og farsakennd. Í dag ber þessi flokkur heitið, Besti flokkurinn með Jón Gnarr í fararbroddi. Gott mál. Hann er fyndinn og skemmtilegur. Og hann matreiðir fyrir okkur flokk sem lofar öllu fögru, hlutum sem flest okkar vildum að væri til staðar í samfélaginu, en er ekki.  Stefnuskráin er hlaðin  vinsælum óskahugtökum: Jafnræði, sjálfbærni, meira ókeypis, jafnrétti kynjanna, meira hlustað á lið eins og konur og gamalt fólk, fella niður allar skuldir o.fl. Hluti sem við þreytumst seint á að kvarta yfir, að sé ekki til staðar í samfélaginu. Hluti sem aðrir flokkar sníða inn í sína stefnuskrá með óljósari hætti en svipuðum loforðum. En það sem greinir Besta flokkinn frá þeim, er að hann ætlar ekki að standa við neitt. Ólíkt hinum sem lofa og lofa en gera svo ekki nema brot af því sem þeir ætla að gera og þiggja “himinhá” laun fyrir. Besti flokkurinn segist lofa og lofa en ætlar ekki að gera neitt og þiggja “himinhá” laun fyrir það.  Hann er hreinskilinn. Og við hlæjum, skráum okkur sem aðdáendur á Facebook hjá Besta flokkinum og sem félagsmenn inn á síðu flokksins. En förum nú með hugmyndina alla leið.

Nú nær flokkurinn kosningu, nær 3-4 mönnum inn á þing eins og jaðar flokkurinn Borgarahreyfingin. Sem ég held að hafi ekki verið að gera grín í einum eða neinum. Þau komu með nýja strauma inn í hið pólitíska landslag en því miður virðumst við Íslendingar ekki vera alveg tilbúin í þessa nýju hip og kúl pólitík. Og þó að þau hafa fengið hvern skellinn á fætur öðrum, þá má þakka þeim fyrir að hafa verið sjálfum sér samkvæm og bent á hræsnina og óréttlætið í pontu Alþingis. En aftur að Besta flokkinum

Hann nær sem sagt mönnum inn á þing eða í sveitastjórn, Jón Gnarr verður kannski forsetisráðherra eða bæjarstjóri. Og við eflaust görgum af hlátri. En ef flokkurinn ætlar sér að vera eini hreinskilni flokkur sem bauð sig fram, halda sig við handritið og gera það sem hann lofað, þ.e. að gera ekki neitt af því sem að hann lofaði, um …… já….. þá verður hann í raun ekkert öðruvísi en hinir flokkarnir þegar að kemur að framkvæmdum. Og eftir situr þjóðin með kostnaðinn og Alþingi eða sveitastjórn sem gerir ekki neitt, og við niðri á Austurvelli, hætt að hlæja og farin að mótmæla og argast yfir, að enginn geri ekki neitt.

Fór í smá hjóla og labbitúr á sunnudaginn og mundaði myndavélinni. Og sá  ég örugglega 12 aðra í sömu erindagjörðum. Ég var í bara Christianshavn enda alveg endalaust hægt að rölta þar um göturnar, horfa á byggingarnar, horfa á lífið.

Fór í dag á sýninguna Icelandic Contemporary Design, (http://www.icelanddesign.is/NEWSANDEVENTS/Readarticle/1747)  sem er hér í Köben. Og sýningin var staðfesting á því sem að ég vissi, að íslensk hönnun er ótrúlega flott og annað, ótrúlega skemmtileg. Bollar á glerfæti, hálsfest-klukka, garn-stóll var meðal þess sem var sýnt, auk innanhús og utanhús hönnunar. Við erum svo flott. Ég var þarna með Mörtu, og við hittum Emmu og íslenska stelpu hana Lóu, sem var að byrja í skólanum. Við fórum með þá sænsku i gegnum sýninguna þar sem innanhús og utanhús hönnuninn var kynnt á plakötum með myndum af hönnuninni. Og nánast við hverja mynd gat Marta tengt sig við staðin sem hönnunin var. Snjóflóðavarnirnar á Siglufirð: Ég átti heima þar. Einbýli í Hveragerði: Ég er að vinna verkefni mitt í þessum bæ. Loftmynd af læknum í Hafnarfirði: Hér er fyrsta húsið sem ég bjó í og hér svo eiga pabbi og bróðir minn heima. Menntaskólinn í Borgarnesi: Ég vann einmitt hérna við hliðin á skólanum. Ef hún hefði sagt að hún hefði unnið á Cristal Barnum í  Hong Kong þá hefði liðið yfir mig! Þetta var ótrúlega fyndið og ég hugsaði: Ég hef bara búið í Reykjavík.

Stelpu partýið tókst mjög vel. Bakaði tvöfaldan skammt af pönnukökum sem kláruðust. Sem er svolítið fyndið, því þegar að ég spurði þær  þegar að þær mættu hvort þær væru ekki svangar, svöruðu þær: Nehhi…… Íslenska Dubai pönnukökur klikka ekki.

Þessar stelpur eru svo fyndnar og mikið krútt. Svona mitt á milli þess að vera litlar telpur og táningur. Svo gott að geta gripið í hvoru tveggja, svo eins og við þessar sjálfstæðu og sjálfbjarga 21.aldar konur, leyfum strákunum að skipta um dekk eða bora í veggi þó að við getum það alveg. Ekkert að því.

Hvað er í matinn? Þessi spurning glymur á mér á hverjum degi og oft á dag. Því oft svara ég að ég bara viti það ekki. Mikið sem að ég get látið þessa spurningu pirra mig. Bíði aðeins……. Beggó kom rétt í þessu og var einmitt að spyrja hvað yrði í matinn. Ég bað hann um að lesa það sem ég væri búin að skrifa.

En þetta er svo einföld spurning og á svo mikið rétt á sér, það er bara ég sem  tekið því svona illa, því ég er ekki undirbúin. Eins og núna, þá var ég búin að ákveða að vera með kjúkling og pirraði mig ekki neitt. Þetta er eins og með svo margar spurningar sem við fáum, sumar þolum við hreinlega ekki: Ertu búin að læra, ertu búin með verkefnið, ertu búin með skattaskýrsluna, ertu búin að tala við ……, ertu búin að eiga ( spurning sem vinir mínir Arna og Eiríkur eru örugglega að fá þessa dagana) ertu búin að þessu eða hinu? Ég gekk nú fram yfir tíma með öll börnin og þoldi ekki þessa spurningu sem við þessar óle´ttu fáum svo oft, algjörlega að springa með bumbuna út í loftið og viðkomandi horfir á okkur og segir. Ertu ekki búin að eiga. Öllu verra var þó að fá þessa sömu spurningu eftir að ég var búin að eiga.

Þegar að við erum ekki undirbúin eða búin að klára hlutina fara spurningarnar í taugarnar á okkur, sérstaklega þegar margir eru að spyrja að því sama. Ég veit ekki hvað skal kalla þetta. Orð eins og samviskubit, leiði, vanmáttur, skömm, depurð, sorgmædd geta kannski lýst þessu eitthvað. Alveg eins og þegar að við erum undirbúin eða búin með hlutina, þá snertir þetta okkur ekki neitt, þó að stundum geti maður fundið til stolts, ánægju, sátt.

Þannig til að láta þessa spurningu ekki fara svona í taugarnar á mér ætla ég eftirleiðis að reyna eftir fremsta megni  að ákveða ein eða í samvinnu með fjölskyldunni hvað eigi að vera í matinn á morgnanna. Ég held að sameiginlegur morgunmatur og ákörðunartaka með kvöldmatinn sé komin á dagskrá.

Og spyrjið mig nú: Hvað er í matinn?

Í gær var konudagurinn. Merkilegur dagur því þá eiga menn að gera eitthvað extra gott fyrir konurnar í lífi þeirra. Eitthvað meira en venjulega. Bakarísferðir, kaka ársins, blóm, kaffi í rúmið, eldaður kvöldmatur var m.a. þess sem að mennirnir gerðu í gær og eflaust ýmislegt fleira.

Konudagurinn minn var svolítið óvenjulegur. Pálmi færir mér alltaf kaffi í rúmið, nema í gær. Þá náði ég í það. Og í gær þá sagði hann að ég ætti ekki að elda. Og það endaði með því að það var engin kvöldmatur, jú fyrirgefið þið hann hitaði upp pastað frá laugardeginum. Málið er nefnilega að hann er algjörlega ósammála því að það eigi að skikka hann í að vera “góður og yndislegastur” við mig, einhvern einn dag á ár.

Þetta kom heldur ekki að sök því um kaffileitið komu yndislegu nágrannarnir okkar, Helga og Arnar, með ástarpunga, súkkulaðiköku og þeyttan rjóma. Ummmmm……. Og við vorum barasta pakkasödd eftir heimsóknina. Og bíóferðin sem var fyrir huguð endaði á því að við hjónin horfðum á Stelpan sem lék sér að eldinum, önnur myndin í trílógíuinni. Eftir að Pálmi var sofnaður fylgdist ég með krullu í sjónvarpinu, þar sem Danir voru að keppa við þjóðverja. Og þeir unnu frækilegan sigur drengirnir. Og ég er s.s. komin með áhuga fyrir krullu, enda mjög gaman að horfa á þessa keppni.Sofnaði ég sátt þennan óvejulega Konudag.

Og nú er þetta allt orðið eins og það á að vera, Pálmi færði mér kaffi í rúmið og ætlar að elda í kvöld.

Njótið tilverunar, annað væri sóunn

Köbenkrúttið

Rósanna dóttir mín hafði samband frá Akureyri og sagðist vilja byrja í átaki og fara i ræktinni. Hún gat bara ekki glatt mig meira þanngað til að hún sagði mér hvað mánuðurinn kostaði. Yfir 9.000 kr !!! Og einungis 5% nemaafsláttur. Ég varð bara kjaftstopp. Fór síðan á hinar og þessar síður og jú, mánuðir kostar um og yfir 10.000 takk fyrir. Þeir bjóða svo upp á áskriftarkort sem er helmingurinn af þessu. Gott mál. En á stöðvunum fyrir sunnan er boðið upp á sérstök námsmannakort sem er líka einungis helmingurinn af heildarverðinu. Ekki 5%. Þannig að þeir fyrir norðan mættu alveg taka félaga sína fyrir sunnan til fyrirmyndar, ég segi nú ekki annað. Og skólafélagið á Akureyri ætti líka að taka á þessu og krefjast sömu kjara og nemar fyrir sunnan. Og hana nú!!!!

Sá myndina Close Encounters of the Third Kind, eldgömul Óskarsverðlauna mynd eftir meistara Spielberg. Þetta telst nú vera klassískt verk um geimverur, ekki grínmynd, en guð hvað ég hló þannig að það tók í saumana  (var á spítalanum). Ég legg til að þið horfið á myndina með tækni-gleraugum 21.aldarinnar. Þetta er s.s. fyrir tíma Mr.Google og tölvan á stærð við amerískan ískáp. Sérstaklega atriðið með að finna stað á korti, gátu ekki fundið betra kort. Og annað hitt, það er alveg hafsjór af aukaleikurum í myndinni í svona hópatriðum, sem eru alveg hreint kostulegir þegar maður spottar þá svona einn og einn. Og síðan eru atriði þar sem að þú getur alveg ímyndað þér Spielberg leikstýra leikaranum: Ekki blikka augunum, ekki blikka, hold it, hold it,  steady now….. Algjör snilld!!

Og síðan hefur þessi setning úr myndinni, komið upp í huga mér eftir að ég byrjaði aftur að blogga og sé að það eru einhverjir að kíkja á bullið í mér:Who are you people?

Ég fékk ekki bollu og ég fékk ekki saltkjöt. EN ef ég hefði viljað eitthvað saltað, þá gæti ég sleikt götur og gangstéttir hér í DK. Þeir nota alveg ótrúlega mikið magn af salti hérna, varla komin föl þá er kominn einhver með fötu og/eða bíll sem eys salti yfir allt. Og í fréttunum hefur maður fylgst með hvernig saltfjallið minnkar og minnkar í borgar-geymslunum, eins og niðurtalningu að einhverju ógurlegu. Enda hefur Daninn ekki lent í öðrum eins vetri,  einhverju sem elstu menn muna ekki og menn eru farnir að leita í rituðum heimildum.

Í fréttunum um daginn var viðtal við einn sem komst ekki út úr húsi og gat ekki mætt í vinnu. Skaflarnir voru yfir meter háir og allt í volli. Vinnuveitandinn og annar félagi komu til að aðstoða hann og drógu hann upp úr húsinu. Þá kom í ljós að þetta var dvergur sem var 98 cm á hæð og það er bara ekkert grín að vera dvergur í þessum aðstæðum. Á hæð við 3ja ára og þau eiga nú í erfiðlekum. Fréttin lauk síðan á góða nágrannanum sem var búin að moka stéttina að útidyrum dvergsins sem var afskaplega ánægður.

Og annað sem ég var vitni að og er líka magnað, það eru snjósópararnir. Þetta eru menn með svona vél með sóp að fram sem þrama eftir gangstéttunum og sópa og sópa og sópa……kl. 6 á morgnana svo allt sé spink og span þegar við hin förum út í lífið. Málið er bara að þetta virtist vonlaust því það er ennþá hörkusnjókoma þegar þetta átti sér stað.Ég hugsa að borgarstafsmanni Rvik þætti þetta skrítið, eitthvað svo vonlaust, maður mokar eftir snjókomuna…eða er það ekki? Alla vega þá voru gangstéttarnar hreinar og saltaðar þegar að ég kom heim.

Já folks…..svona er Danmörk í dag

Jæja þá er maður búin að prófa danska sjúkrasofnun, Hvidovre hospital. Átti að vera þar í tæpan sólahring en þeir urðu rúmlega 6 takk fyrir. Þessi kvennadeild var nú svolítið annað en heima. Eins og heima, konur af öllum stærðum og gerðum, kynþætti og aldri og með alls kyns kvilla. Allt frá smáaðgerðum eins og minni og upp í stórar aðgerðir eins og legnám og þaðan af meira. En líka konur sem leið eitthvað ilal á meðgöngunni, eða í einhverri eftir meðferð eftir fæðingu og konurnar lágu þó aldrei meira en eina nótt, jafnvel eftir legnám s.s. ég veit að er stór aðgerð. En þær voru farnar daginn eftir. Þannig á stofunni minni sem var með 4 rúmum, voru um 17- 19 konur á þessum dögum sem ég var þarna. Og umönnunin alveg frábær, allt konur sem kunnu sko til verka. Þó að spítalinn sé mikið bákn og mikil afgreiðsla, leið manni vel og fann ekki fyrir neinni pressu að útskrifa mann. Magnað. Og strákarnir sem unnu við það eitt að sækja konurnar í aðgerð og koma með þær aftur, voru farnir að halda að ég hefði gleymst þarna, ég var búin að vera svo lengi.
Annað sem var ekki á kvennadeildinni heima, alla vega ekki þegar að ég var þar, að maður fékk bara matseðil. Síðan hringdi maður bara þegar að maður var svangur (á opnunartíma) og pantaði sér það sem maður vildi borða og gat pantað fyrirfram þannig að maður ætti eitthvað gott í pokahorninu eftir lokun eldhússins. Magnað.

Þessi spítali var tekin í notkun 1974 og hefur ekkert breyst að innan held ég nema tækin og tólin. Alls kyns litir og litasamsetningar og form og síðan bleika lyftan.  Hún var upplifun. Þetta var s.s. lyftan á deildinni, sem var notuð til að fara með fólk í og úr aðgerðum. Hún var s.s. dökk, dökk bleik og lýsingin beinist út að veggjunum, þannig að það var mjög rökkvað í lyftunni. Ef laust gert til þess að skær lýsing myndi ekki lýsa upp í augun á manni, sem síðan gerðist þegar að maður kom úr lyftunni. Mögnuð upplifun verð ég að segja ykkur og ekki þægileg, eitthvað svo blóðruatt…… Gæti best ímyndað mer að Lars Von Trier eða þessi ítalski súrrealískri (man ekki hvað hann hitir í augnablikinu) hefði stjórnað lýsingunni og litavalinu. Verst að ég var ekki með myndavélina með mér.

En alla vega stelpur ( og strákar) ekki hafa áhyggjur, það var frábært að vera þarna og hugsað alveg ofboðslega vel um mann.

Í kvöld er danska söngvakeppnin. Daninn er ekkert að tvitóna með þetta, bara eitt kvöld, 10 lög og fyrst er kosið um 4 bestu og þeir syngja aftur, valdir 2 bestu og þeir syngja aftur og þá valið besta lagið. Og þetta gerist allt í kvöld. Búið að koma ágæt lög en enginn íslendingur í ár (Hera snillingur var í fyrra) En að er rokkari frá færeyjum. Ég æta að halda með honum. En atriðinn eru mörg hver mögnuð.Það rigndi bókstaflega á þann fyrsta. Söng þarna í grenjandi rigningu og en gat ekki séð að það tengdist eitthvað tekstanum sem hét Breathing. Tvær svettur sem maður man helst eftir út af outfittinu. Síðan koma klóninn hennar Jóhönnu, með sama atriði og Jóhanna, hvítur síður kjóll, harpa, hörku rödd og …..lag Og hún grét á síðustu tónunum, var svo hrifin af sér.Tveir rússar, sem voru flott, stóðu í hávaða roki al a Stebbi Hilmars og Eyfi.  Díva í 5 m háum kjól og ein flottur dansari sem fór undir kjólinn hjá henni í loka tónunum…uuuuu……Og meira vatn, það er einhver tjörn á sviðinu sem dansari næsta lags velti sér upp úr, stóð svo upp og sletti vatnsmettuðu hárinu í allar áttir, á meðan að söngvar búsettur í Kalíforníu sönglag sem maður gleymdi strax og hann var búin. Sykursjokkið, 3 fallegar og velvaxnar stelpur sem sungu gripandi diskólag Alt for kjærlighed. Gætu unnið. Og þessu lýkur með einum sem er þekktur dansari og sú sem syngur með honum , já hm… sumir vita bara alltof mikið af sér og hún er þarna blessunninn ekki vegna þess að hún syngur svo fallega.Eg er að gleyma einhverjum sem greinilega vinnur ekki…muhaaaaa… Og nú ru s.s. allir búnir að syngja og þá er bara að bíða…….

Jæja ég ákvað að byrja aftur að blogga. Hef ekki staðið mig í þessu..sei..sei. En svo fékk ég skilaboð um að einhver hefði skrifað athugasemd við gamla bloggið mitt þannig að ég kíkti. Alveg ótrúlegt. Einhver vírus sem sendi athugasemd…ekki alveg að meðtaka þetta en ég ákvað að búa til nýja síðu. En þetta varð nú samt til þess að ég fór að lesa það sem ég hafði skrifað og vá hvað maður er fljótur að gleyma. Fullt af skemmtilegum sögum sem eru varðveittar þarna. Þannig ég ákvað s.s. að byrja að blogga aftur til að halda utan um skemmtilegar og óskemmtilegar minningar í lífi mínu og minna. Og já ég á örugglega eftir að slúðra heilmikið og vera að auki með heimspekilegar vangaveltur a la Ragna.

Hlakka til að lifa lífinu hér á síðunum, með eða án ykkar athugasemda. EN ENGAN VÍRUS TAKK FYRIR!!!!!